مشاور دیپلماتیک رئیس دولت امارات، مواضع رئیس‌جمهور ایران را گامی عاقلانه در جهت بازگشت ثبات به منطقه دانست.فرارو- انور قرقاش، مشاور دیپلماتیک رئیس دولت امارات، در نشست رسانه‌های عربی در دبی با اشاره به دیدار اخیر شیخ خالد بن محمد آل نهیان، ولیعهد ابوظبی و مسعود پزشکیان که در حاشیه اجلاس بریکس در دهلی‌نو رخ داد، این دیدار را نشانه‌ای از اهمیت ادامه کانال‌های ارتباطی میان دو کشور دانست.به گزارش فرارو، قرقاش گفت در این دیدار بر این موضوع توافق شده که «صفحه باید ورق بخورد» و در عین حفاظت از منافع ملی، ارتباط با مقام‌های ایرانی ادامه پیدا کند.او همچنین از مواضع پزشکیان در جریان بحران اخیر تمجید کرد و گفت اظهارات رئیس‌جمهور ایران، به اعتقاد او، از منطقی‌ترین مواضعی بوده که از سوی مقام‌های ایرانی مطرح شده است. به گفته قرقاش، پزشکیان از نخستین مقام‌هایی بود که توقف حملات به کشورهای حوزه خلیج فارس را خواستار شد.
 

رئیس‌جمهور کره جنوبی اعلام کرد کشورش هیچ نیروی نظامی یا تجهیزات نظامی‌ای را که موجب ورود سئول به جنگ مرتبط با درگیری ایران شود، به خاورمیانه اعزام نخواهد کرد؛ با این حال، دولت کره جنوبی در حال بررسی افزایش نقش خود در تأمین امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز است.فرارو- لی جائه میونگ، رئیس‌جمهور کره جنوبی  گفت: سئول در جنگ مرتبط با ایران وارد نخواهد شد و هیچ‌گونه استقرار نظامی با هدف مشارکت در این درگیری انجام نمی‌دهد.به گزارش فرارو به نقل از رویترز، او در یک نشست خبری گفت: «هیچ استقراری که ما را وارد جنگ کند یا به جنگ بکشاند، وجود نخواهد داشت. می‌توانم این را کاملاً روشن بگویم. ما برای چنین هدفی، به هیچ شکلی تجهیزات نظامی اعزام نخواهیم کرد.»با این حال، لی گفت دولت کره جنوبی در حال بررسی این موضوع است که آیا نقش خود را در حفاظت از کشتیرانی در تنگه هرمز افزایش دهد یا خیر.

 وتوی روسیه و چین در شورای امنیت، در تهران به‌عنوان شکست آمریکا و نشانه افول نظم تک‌قطبی مورد استقبال قرار گرفته است؛ اما پشت این رأی، منافع مستقل مسکو و پکن و اختلاف عمیق آنها با غرب بر سر آینده تحریم‌های ایران قرار دارد که نباید از کنار آن ساده گذشت.
رویداد۲۴: شورای امنیت سازمان ملل متحد شاهد یکی از مهم‌ترین رویارویی‌های دیپلماتیک اخیر بر سر پرونده ایران بود؛ روسیه و چین با استفاده از حق وتوی خود مانع تصویب پیش‌نویس آمریکا برای تمدید مأموریت هیأت کارشناسان ناظر بر تحریم‌های ایران شدند. این پیش‌نویس ۱۱ رأی موافق به دست آورد و پاکستان و سومالی نیز ممتنع دادند، اما رأی منفی دو عضو دائم شورای امنیت برای جلوگیری از تصویب آن کافی بود.
در تهران، این اتفاق خیلی زود به‌عنوان نشانه‌ای از شکست فشار آمریکا و تغییر موازنه قدرت در جهان بازتاب پیدا کرد. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، در واکنش به این رویداد نوشت: «وتوی چین و روسیه سوءاستفاده سیاسی از شورای امنیت را رد کرد و حاکمیت قانون را مجدداً تثبیت نمود. ما باید از چندجانبه‌گرایی دفاع کنیم؛ زیرا یک‌جانبه‌گرایی در خدمت منافع هیچ‌کس نیست.» او همچنین تأکید کرد: «نظم تک‌قطبی که در آن یک طرف با زور و اجبار امتیازگیری می‌کرد، به پایان رسیده است.».
اما پشت این تصویر سیاسی، واقعیت پیچیده‌تری قرار دارد؛ واقعیتی که نشان می‌دهد رأی روسیه و چین را نمی‌توان به‌سادگی معادل یک تعهد بلندمدت به ایران دانست.
-آنچه در شورای امنیت وتو شد دقیقاً چه بود؟
نخست باید یک تفکیک مهم انجام داد. رأی پنجشنبه شورای امنیت به معنای لغو یا توقف تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران نبود. موضوع رأی‌گیری، تمدید مأموریت هیأت کارشناسانی بود که قرار بود اجرای تحریم‌های مرتبط با پرونده ایران را رصد و درباره موارد نقض گزارش تهیه کند. اهمیت ماجرا، اما از همین‌جا آغاز می‌شود. این هیأت در عمل طی یک سال گذشته نیز فعال نشده بود، زیرا اعضای شورای امنیت بر سر انتصاب کارشناسان به توافق نرسیده بودند؛ بنابراین وتوی اخیر، بیش از آنکه یک ساختار فعال را از کار بیندازد، به مناقشه حقوقی و سیاسی درباره اصل بازگشت تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران رسمیت و عمق بیشتری بخشید. از یک سو، آمریکا و کشور‌های اروپایی می‌گویند سازوکار موسوم به «اسنپ‌بک» در سال گذشته باعث بازگشت تحریم‌های سازمان ملل شده است. از سوی دیگر، روسیه و چین اعتبار حقوقی این روند را قبول ندارند و استدلال می‌کنند که با پایان یافتن قطعنامه ۲۲۳۱ در اکتبر ۲۰۲۵، مبنای حقوقی ادامه این اقدامات نیز از بین رفته است.در نتیجه، دعوا فقط بر سر یک هیأت کارشناسی نیست؛ نزاع بر سر این است که چه کسی حق دارد درباره وضعیت حقوقی تحریم‌های ایران در نظام بین‌الملل تصمیم بگیرد.
-سه بازی متفاوت پشت یک رأی مشترک
در نگاه نخست، رأی روسیه و چین یک پیام روشن دارد: واشنگتن نمی‌تواند بدون همراه کردن مسکو و پکن، اجماع شورای امنیت را درباره ایران شکل دهد. اما این به معنای آن نیست که روسیه و چین لزوماً همان چیزی را می‌خواهند که تهران می‌خواهد. مسکو و پکن هر دو با سیاست فشار حداکثری آمریکا و استفاده ابزاری از سازوکار‌های شورای امنیت مخالف‌اند، اما هرکدام دلایل و محاسبات خاص خود را دارند. روسیه در سال‌های اخیر روابط نظامی و سیاسی خود را با تهران گسترش داده و در مقابل فشار‌های غرب نیز با ایران هم‌پوشانی منافع دارد. چین نیز مهم‌ترین شریک تجاری ایران و خریدار عمده نفت ایران است.اما همین چین در روز‌های اخیر همزمان با مخالفت با فشار‌های غرب علیه ایران، از تهران خواسته برای کاهش تنش در منطقه و حفظ امنیت مسیر‌های انرژی همکاری کند. رویترز گزارش داده که پکن در دیدار اخیر وانگ یی و عباس عراقچی بر ضرورت بازگشت به مذاکرات و بازگشایی امن تنگه هرمز تأکید کرده است.این رفتار دوگانه، نکته مهمی را روشن کرده و نشان می‌دهد که چین در کنار ایران قرار می‌گیرد، اما همزمان منافع خودش را هم دنبال می‌کند. برای پکن، ثبات بازار انرژی، امنیت مسیر‌های کشتیرانی و جلوگیری از گسترش جنگ در خاورمیانه اهمیت مستقیم اقتصادی دارد؛ بنابراین حمایت چین از تهران را نمی‌توان از این منافع جدا کرد.
در اینجاست که تحلیل «شرق در برابر غرب» اگر بیش از حد ساده شود، می‌تواند گمراه‌کننده باشد. روسیه و چین از یک سو در برابر فشار‌های آمریکا بر ایران ایستاده‌اند، اما از سوی دیگر هر دو قدرت، سیاست خارجی مستقلی دارند و روابط خود را بر اساس منافع ملی‌شان تنظیم می‌کنند. نمونه چین روشن است. در حالی که پکن در شورای امنیت به نفع موضع ایران رأی داد، روز قبل از آن وزیر خارجه چین از تهران و واشنگتن خواسته بود خویشتنداری کنند و مذاکرات را از سر بگیرند. همچنین چین خواهان بازگشایی مسیر‌های انرژی در منطقه شده است؛ بنابراین نمی‌توان از یک رأی مشترک در شورای امنیت به این نتیجه رسید که پکن آماده است در هر شرایطی هزینه تقابل ایران و آمریکا را بپردازد.همین قاعده درباره مسکو نیز صادق است. روسیه ممکن است در شورای امنیت از ایران حمایت کند، اما سیاست خارجی کرملین تابع مجموعه‌ای از منافع مربوط به جنگ اوکراین، روابط با آمریکا و اروپا، بازار انرژی و جایگاه روسیه در خاورمیانه است.در واقع، ایران برای مسکو و پکن یک شریک مهم است؛ اما لزوماً شریک اول یا تنها شریک آنها نیست.
-چرا وتوی روسیه و چین برای آمریکا مهم است؟
اهمیت این رأی برای واشنگتن فقط در شکست یک پیش‌نویس خلاصه نمی‌شود. آمریکا تلاش داشت مأموریت سازوکار نظارت بر تحریم‌های ایران ادامه پیدا کند؛ سازوکاری که از نگاه واشنگتن می‌توانست اطلاعات مستقلی درباره نقض تحریم‌ها و شبکه‌های دور زدن آنها در اختیار شورای امنیت قرار دهد.نماینده آمریکا پس از رأی‌گیری گفت بدون هیأت کارشناسان، شورای امنیت یک منبع مستقل برای گزارش‌دهی درباره نقض تحریم‌ها را از دست می‌دهد و شکاف نظارتی ایجاد می‌شود. در مقابل، روسیه و چین استدلال کردند که غرب با استفاده سیاسی از شورای امنیت، بحران هسته‌ای ایران را تشدید می‌کند و راه‌حل مسئله باید دیپلماتیک باشد. نماینده روسیه نیز تأکید کرد اختلافات درباره برنامه هسته‌ای ایران باید از مسیر سیاسی و دیپلماتیک حل شود.به این ترتیب، یک بار دیگر شورای امنیت به صحنه‌ای برای رقابت دو نگاه متفاوت تبدیل شده است: غرب بر سازوکار فشار و نظارت تأکید دارد و مسکو و پکن بر اختلاف حقوقی درباره مشروعیت این فشار‌ها و ضرورت مذاکره.
-آیا وتوی شرق تحریم‌ها را خنثی کرد؟
پاسخ کوتاه، به این سوال که آیا وتوی شرق تحریم‌ها را خنثی کرد؟ خیر است. حتی منتقدان غربی این تصمیم نیز اذعان دارند که وتو به‌خودی‌خود تحریم‌های موجود را لغو نکرده است. نماینده بریتانیا پس از رأی‌گیری صراحتاً گفت این وتو تأثیری بر اصل تحریم‌های مرتبط با اشاعه هسته‌ای ایران ندارد و آنها را همچنان لازم‌الاجرا دانست. در مقابل، روسیه و چین اساساً با این برداشت حقوقی مخالف‌اند؛ بنابراین تهران نباید میان «جلوگیری از تمدید یک سازوکار نظارتی» و «لغو تحریم‌ها» علامت مساوی بگذارد.

غریب‌آبادی:
 آمریکا نمی‌تواند با خروج از شورای حقوق بشر از مسئولیت خود شانه خالی کند
معاون وزیر خارجه ایران با اشاره به جنایت آمریکا در میناب نوشت: آمریکا نمی‌تواند با خروج از شورای حقوق بشر، از زیر بار مسئولیت خود شانه خالی کند.به گزارش ایسنا، کاظم غریب‌آبادی معاون حقوقی و بین‌المللی وزارت امور خارجه در واکنش به خروج آمریکا از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: تاریخ فراموش نخواهد کرد؛ در میناب، مدرسه‌ای به خون ۱۶۸ کودک آغشته شد و در لامرد، زمین ورزشی به کشتارگاه غیرنظامیان بدل گردید. وی افزود: اکنون همگان اذعان دارند که وقایع میناب و لامرد، نه یک خطای عملیاتی، بلکه جنایت جنگی آشکاری بود.

قالیباف:
 وتوی پیش‌نویس قطعنامه غیرقانونی آمریکا مانع سوء استفاده سیاسی شد
رئیس مجلس تاکید کرد: وتوی پیش نویس قطعنامه غیرقانونی آمریکا توسط چین و روسیه، مانع سوء استفاده سیاسی از شورای امنیت شد.به گزارش ایسنا، قالیباف در حساب کاربری خود در شبکه ایکس نوشت: نظم تک‌قطبی که در آن یک طرف با زور و اجبار امتیازگیری می‌کرد، به پایان رسیده است.وتوی چین و روسیه سوءاستفاده سیاسی از شورای امنیت را رد کرد و حاکمیت قانون را مجدداً تثبیت نمود. ما باید از چندجانبه‌گرایی دفاع کنیم؛ زیرا یک‌جانبه‌گرایی در خدمت منافع هیچ‌کس نیست.

عضو حزب‌ا...:
لبنان بخشی از هر توافق ایران با آمریکا خواهد بود
عضو پارلمان لبنان و از اعضای حزب‌ا... با اشاره به تحولات منطقه، درباره نقش ایران، لبنان و متحدان تهران در معادلات امنیتی و اقتصادی سخن گفت.نورنیوز: حسین الحاج حسن عضو حزب‌ا... در پارلمان لبنان در جریان سخنرانی خود در جشنواره «نبض الأرض»، با اشاره به معادلات جدید منطقه‌ای اظهار داشت: «معادله نفت در برابر نفت و پایگاه در برابر پایگاه، هم‌اکنون در خلیج فارس برقرار است و ما بخشی از این معادله هستیم. جمهوری اسلامی ایران به نبیه بری، رئیس مجلس لبنان، ابلاغ کرده است که لبنان، بخشی از هرگونه توافقی است که متحدان در تهران با دشمن آمریکایی به آن دست یابند.»وی با یادآوری سالگرد انفجار دستگاه‌های ارتباطی پیجر و همچنین جنایت «صبرا و شاتیلا»، خاطرنشان کرد که این حوادث، شاهد زنده‌ای بر خوی وحشیانه رژیم صهیونیستی
 و همدستان داخلی و خارجی آن در لبنان است.

رویداد۲۴: عذرخواهی از سوی مسئولان، در حالت عادی اقدامی پسندیده و نشانه پذیرش مسئولیت است؛ اما زمانی که عذرخواهی به جای اصلاح تصمیم‌ها و ارائه راه‌حل قرار بگیرد، خود می‌تواند به بخشی از مسئله تبدیل شود. اظهارات اخیر محمدرضا عارف، معاون اول رئیس‌جمهور، درباره وضعیت دخل و خرج مردم، تورم و محدودیت‌های دولت در اجرای برنامه‌ها، این بحث را دوباره به میان آورده است. عارف در جمع استادان دانشگاه ضمن ابراز شرمندگی از اینکه دخل و خرج مردم با یکدیگر همخوانی ندارد، درباره محدودیت دولت در افزایش حقوق متناسب با تورم نیز سخن گفت. او همچنین تأکید کرد که کشور از نظر تدوین اسناد و برنامه‌ها کمبود ندارد و مسئله اصلی، قدرت اجراست.این سخنان، اما با واکنش‌های انتقادی مواجه شد. مثلا محمد مهاجری، فعال رسانه‌ای اصولگرا خطاب به معاون اول رئیس‌جمهور نوشت عذرخواهی در چنین شرایطی الزاماً مردم را آرام نمی‌کند و آنها انتظار دارند دولت به جای تکرار مشکلات، برای حل آنها اقدام کند.مسئله اصلی در اینجا خود عذرخواهی نیست؛ مسئله فاصله میان پذیرش مشکل و توان یا اراده حل آن است. جامعه با افزایش قیمت‌ها، کاهش قدرت خرید و دشوارتر شدن تأمین هزینه‌های زندگی، بیش از آنکه به توصیف وضعیت موجود نیاز داشته باشد، به تصمیم‌هایی نیاز دارد که آثار آن در زندگی روزمره قابل مشاهده باشد.بخش دیگری از سخنان عارف، اهمیت بیشتری دارد؛ جایی که او گفت: «ما در نوشتن سند بسیار هنرمند هستیم و سند به اندازه کافی داریم. خداوند باید قدرت اجرا را به ما دهد.» او همچنین درباره نبود برنامه جامع در انتخابات زودهنگام و محدودیت زمانی نامزد‌ها توضیح داد.این سخنان عملاً بحث قدیمی شکاف میان سیاستگذاری و اجرا را دوباره مطرح
می‌کند. در ساختار اجرایی کشور، داشتن سند و برنامه زمانی ارزشمند است که بتواند به سیاست مشخص، بودجه، زمان‌بندی، مسئول مشخص و در نهایت نتیجه قابل سنجش تبدیل شود.